Laatste dag Quito
21 september 2015 - Quito, Ecuador
Laatste dag Quito.
Vandaag vroeg opgestaan en gelukkig scheen de zon en was het helder. Daar kun je hier niets van zeggen. Zo schijnt de zon en zo regent het heel hard. Aan buienradar heb je dan ook niets.
Bij het ontbijt leerde ik Maxime kennen, een Franse fotograaf die vreselijk spierpijn had, omdat hij drie uur heen en drie uur terug op een paard gezeten had. Hij had daardoor prachtige foto's kunnen maken van de condor. Hij was lang op de Galapagos eilanden en heeft daar ook prachtige foto's gemaakt. Ik heb ze bewonderd op zijn Facebook pagina.
Ik was zo blij dat het helder was, omdat ik nog een paar dingen wilde doen. Ik wilde in de kabelbaan naar boven waar je op 4100 m weinig conditie hebt, maar wel een prachtig uitzicht. Het was fijn om op deze plek even stil te staan. Ik nam er dan ook de tijd voor.
Daarna ging ik terug naar de oude stad en liep eerst nog even langs de basiliek en bezocht toen de iglesia de la compania de Jesus. Een prachtige kerk gebouwd uit graniet en van binnen helemaal bekleed met bladgoud. De Spanjaarden hoopten met deze kerk de Inca's te bekeren en lieten er daarom ook wat tekens zoals de zon in voorkomen. Je mag geen foto's maken helaas, vandaar een foto van het foldertje. Het is adembenemend mooi!
Toen door naar mijn favoriete plekje bij Franciscus voor een lunch en van daar terug naar het grote plein. Daar was van alles te doen. Ik heb nog nooit zoveel politie bij elkaar gezien! Blijkbaar waren de president van Nigaragua, Colombia, Venezuela en Equador bij elkaar om te praten over problemen. Ik hoop dat ze ze oplossen!
Ik kwam mijn "vriend" Juan nog tegen, maar kon hem nu snel kwijt raken. Na een terrasje op het plaza teatro besloot ik terug te gaan naar het hostal, want het was me nog niet gelukt om in te checken. Ik nam een taxi, maar die Kl........ reed helemaal om. Ik ken nu de stad wel ongeveer en herken de parken en straten. Hij hield vol dat hij goed was en vroeg 15 dollar. Dat is belachelijk voor een ritje van 6 dollar hoogstens. Ik gaf hem 10 en moest een uur terug lopen om op de goede plek te komen. Ik weigerde nu ook de bus te nemen en heb de hele weg terug gehoopt dat de chauffeur nooit meer goed zou slapen. Grrr. Daarna zag ik de humor er wel van in en zag de lange wandeling maar als een workout voor 10 dollar.
Toen al vast mijn rugzak ingepakt en de rekening betaald. Morgen maakt Leonardo nog een ontbijt voor me om 5.15 en dan word ik door Paolo naar de luchthaven gebracht. Op naar een nieuw avontuur.
Lieve volgers, dankjewel voor jullie reacties. Ik lees ze allemaal en voel me daardoor met jullie verbonden ondanks de afstand.
Wat een verhaal weer, 10 dollar betalen en ook nog een uur moeten lopen.. nou ja Liesbeth een fitness abonnement in Nederland is duurder moet je maar denken, je hebt tenslotte een goede work out gehad!
Ben benieuwd waar je volgende blog vandaan komt! Goede reis en tot gauw!
Lieve groetjes,
Ingrid
Ik weet niet of mijn laatste reactie op dit verhaal geplaatst is, kan het even niet zien.
Anders nog maar een keer!! Prachtige foto's, overweldigende natuur!!
Goed reis naar de volgende plek, verheug me alweer op je nieuwe verhaal!
Lieve groetjes,
Ingrid
Je geeft het fantastisch weer. Alle respect voor je ondernemingsgeest!
De wereld is gevarieerd , en jij ziet er vele mooie gedeeltes van. Vooral de Galapagos spreekt me geweldig aan.
Ik kijk met belangstelling uit naar je volgende avonturen.
Liefs en groetjes, Wilma
en zo zie je... je reist alleen, maar bent nooit alleen.. zoveel nieuwe vrienden die je onderweg maakt. geweldig!
Geniet! en goede reis naar de volgende stop.
VIEF
Cees Nooteboom schreef een mooi gedicht over zo'n rotswand.
Rotswand
Ik ben hier nog geen uur,
en toch noem je me eeuwig.
Jouw eeuw is mijn seconde.
Terwijl jij denkt dat ik hard ben
voel ik mijzelf vloeien.
Jij bent van vlees,
ik ben van steen.
Wij zijn beiden in woorden verborgen,
maar we benoemen hetzelfde.
Omdat jij zo kort duurt duur ik lang,
maar er is geen verschil.
En toch,
eens was ik er niet
lang voor jij er niet was,
en eens verdwijn ik, vergruisd en verpulverd,
net als jij, gerafeld, verwijderd,
en zonder een spoor.
In mijn trage, versteende gedachten
ken ik dezelfde hoogmoed
en dezelfde val.
Goede reis verder. In Santiago de Chile woont overigens een goede vriend van me. Hij heet Alban Schraut, is een Duitse docent en is daar al een paar jaar directeur van een (Duitse!) Pabo...
Tot je volgende verhaal!
knuffel.
Heerlijk dat je zo geniet.
Prachtig die mooie verhalen van jou. Ik lees ze met veel plezier want zo ben ik ook een beetje op reis. Veel leuker dan werken hier in de herfst.
Veel plezier ook in het mooie Santiago d Chili.
Groetjes Paul.